Wintergasten deel 1: Bettie Serveert
| 20-10-2004 22:46:07 | ||||
Amsterdam, donderdag 23 september 2004 - Striemende regen komt uit de lucht neerdalen op deze eerste herfstdag. Een betere illustratie dat het festival seizoen voorlopig over is, kan ik me niet voorstellen. Ik ben op weg naar het Americain Hotel, waar een interviewsessie zal plaatsvinden met Bettie Serveert. Deze indie formatie uit Arnhem heeft net de laatste handen gelegd aan hun nieuwe album: ‘Attagirl’. Het komt uit via PIAS en wordt door hen vol lof aangekondigd. Kreten als ‘hun beste album’ en ‘meer toegankelijker’ staan in de begeleidende mailing. Peter Visser en Carol van Dyk staan me te woord. Ze zien er nog fris uit, als ik in de bar bij ze aanschuif. Het is al laat en ze hebben er een lange dag met interviews opzitten. Toch is het niet iets waar Carol een hekel aan heeft. Ze doet dit liever dan al die baantjes die ze hiervoor gedaan heeft. ‘Bands die hierover zeuren zijn verwend, het hoort bij het muzikant zijn’. Ondertussen stoeit ze nog wat met haar laptop en komt Peter er weer bij zitten. Tijd om ze eens een paar vragen te gaan stellen.
Carol van Dyk & Peter Visser Velvet Underground De muziek van Bettie Serveert is vaak vergeleken met Velvet Underground. Een aantal jaren geleden deed Bettie een flashback tour. Na aandringen van de fanclub kwam er een speciale gelimiteerde cd uit, waarop Bettie covers speelt van Velvet Underground. De cd is voornamelijk in Amerika verkocht en belandde op een gegeven moment bij de band zelf. Zij waren ook onder de indruk. ‘Iedereen hoorde hem… alleen Lou Reed niet’ aldus Peter, ‘hij streek de royalty’s op en was ongetwijfeld tevreden’. Toch heeft de Velvet Underground weinig invloed gehad op hun geluid. Er werd vaak gezegd dat ze zo klonken, maar dat is nooit bewust geweest. Carol kende de band niet. Omdat mensen er zo vaak over begonnen, besloot ze het maar eens te gaan luisteren. Cliché Toch nog maar even voorzichtig vragen of er iets is met sport. De bandnaam komt immers van de fameuze tennisster Bettie Stöve. Wellicht heb ik hiermee de meest cliché vraag gesteld. Ze kunnen het wel waarderen en bekennen lachend helemaal niks te hebben met sport.
Over de vraag of er minder gebruik wordt gemaakt van elektronica en of de ‘oude instrumenten’ meer naar voren komen, zijn ze duidelijk: ‘de elektronica heeft nog steeds een duidelijke plaats, alleen is het niet goed te horen of de beat door een muzikant is neergezet, of door een computer’. Ze hebben ook zeker niet minder electro in de nieuwe plaat verwerkt. Bright Eyes en Greyhound Song Als laatste nummer kiezen ze voor ‘Lover I don’t Have To Love’ van Bright Eyes. Ze vinden het een enorm mooi nummer. Toen ze Connor Oberst tegenkwamen, hebben ze hem om toestemming gevraagd. Hij bewondert het werk van Bettie Serveert en was vereerd door deze cover. In 2003 speelde Carol met Pascal Deweze (Sukilove) en Mauro Pawlovski (ex-Evil Superstars) in Shadowgraphic City. Voor dit project hebben ze ‘Greyhound Song’ afgebouwd en omgebouwd naar een nummer wat beter bij het project past. Ze namen allemaal hun eigen nummers mee. De Bettie Serveert-versie van ‘Greyhound Song’ heeft een plekje gekregen op Attagirl. Eindresultaat een verassing Peter en Carol waren enorm benieuwd naar het eindresultaat. Er was zo veel materiaal en van veel samples wisten ze van het bestaan, maar waar het op de plaat kwam was een bewuste verassing. Producer Jan de Ryck kreeg alle vrijheid. Omdat ze tijdens het opnemen van Log22 al met hem hadden gewerkt, wisten ze wat hij kon en kreeg hij alle vertrouwen. ‘Thuis met een koptelefoon op is het altijd weer een verassing’, aldus Carol. Amerika Bettie Serveert is een van de weinige Nederlandse bandjes die zo’n grote fan schare hebben in het buitenland. Van Amerika tot Japan tourden ze. Voor Carol is het makkelijk wennen. Engels is immers haar moedertaal en ze voelt zich thuis in Amerika. Ze beseffen dat ze in een luxe positie zitten doordat Palomine (debuut album) zo goed ontvangen werd. Ze hoefden niet zoals vele andere bands op het nulpunt te beginnen. Toch moet je je in Amerika in elke stad opnieuw bewijzen. Zijn ze in New York enthousiast, dan wil dat niets zeggen over de volgende stad. ‘Laat het hier nog maar eens zien’ is dan meer de mentaliteit. Peter komt met een anekdote over een bandlid die voor het eerst meeging naar Amerika en bij aankomst in links New York roept ‘hier ken ik het!’. Alles is precies hetzelfde als op de tv. Afgelopen januari speelden ze met nog een aantal Nederlandse bands in Austin, Texas. De lokale fanschare komt opdraven en begrijpt niet waarom er voor een zaal is gekozen waar maar 300 mensen in kunnen. Buiten stonden nog vele mensen die niet naar binnen konden. Het geeft aan hoe populair Bettie Serveert is in Amerika. Ze zijn blij dat ze over veel doorzettingsvermogen beschikken en na 12 jaar een mooie plek binnen de Amerikaanse muziekindustrie hebben weten te op te bouwen. Als een van de weinige Nederlandse bands constateren we. Minpuntjes aan het touren in Amerika zijn er ook. Het rookbeleid onder andere. Zelfs in de kleedkamer mag niet worden gerookt. Peter is hier wel blij mee, omdat hij net gestopt is met roken. Carol vindt het wat minder. ‘Je hebt goed en slecht in Amerika. Je moet het goede opzoeken’ meldt Peter. Japan ‘Japan was bizar, meest emotionele publiek wat we hebben meegemaakt. Mensen staan te huilen in het publiek. Verder is het overal druk, in de metro en op straat’ Carol vind het fantastisch dat ze langer is dan de meeste Japanners. ‘Net haringen in tonnetjes, misschien zijn ze daarom wel zo klein’. Alleen Tokio werd bezocht, maar daar maakten ze wel bizarre dingen mee. ‘De eerste morgen werd ik schuddend in mijn bed wakker!’ Een dag later een flood die net voor het hotel stopte’. Net op tijd verlieten ze Tokio. Een dag na vertrek werd de metro getroffen door een gifgas aanval. Festivals en clubtour Op festivals voelen ze zich ook enorm thuis. Roskilde maakte wel het meeste indruk. ‘Als je van Lowlands houdt een must’, aldus Carol. De komende tijd zal weer druk worden voor de band. De Nederlandse clubtour is net gestart in Amsterdam en tot eind november zullen ze het land doorkruisen. Hierna worden er nog een aantal Belgische concerten gedaan, waarna ze naar Amerika vliegen om daar nog een aantal weken te touren. Bij terugkomst volgt er nog een tour langs een aantal Nederlandse podia, waarna ze op zoveel mogelijk festivals hopen te staan. Meer konden ze er nog niet over kwijt, omdat het nog ‘erg vroeg’ was. Aan de band zal het niet liggen. Ook blijven ze bezig met nieuw materiaal, waar de opvolger van ‘Attagirl’ uit zou kunnen bestaan. Foto’s en artwork De tijd is om en mijn lijstje met vragen is doorlopen. Tijd blijkt te vliegen als het gezellig is. We nemen nog een aantal foto’s. Carol blijft scherp en draait nog even alles om, zodat er geen reclame zichtbaar is. Tijdens het signeren van mijn promo komt Peter erachter dat ze er geen rekening mee hebben gehouden waar er gesigneerd gaat worden. Het artwork, ontworpen door Carol, mag er zijn. Paradiso, zaterdag 8 oktober 2004
|
||||
 Printvriendelijke versie |
||||
|
|
||||
|
|
||||
Van: th-fan Geplaatst op: 26-5-2006 11:55:05 | ||||
Van: RadioMad Geplaatst op: 31-10-2004 13:10:15 | ||||
Van: qeezer Geplaatst op: 30-10-2004 16:44:14 | ||||
Van: Katzenjammer Geplaatst op: 27-10-2004 11:56:52 | ||||
Van: AnGeLuS Geplaatst op: 23-10-2004 14:36:46 | ||||
Van: Len Geplaatst op: 22-10-2004 22:15:58 | ||||
Van: thijzel Geplaatst op: 22-10-2004 2:03:02 | ||||
Van: Geplaatst op: 21-10-2004 16:05:19 | ||||
* = Je email-adres zal niet getoond worden.
De extra vraag is toegevoegd om automatische spammers te weren.
Als je je cookies aan hebt staan, verschijnt deze vraag maar één keer.
